Don Ross in Den HaagOvertuigend met zijn "heavy wood" geluid. Dinsdag 18 november 2008, de dag waarop gitaarvirtuoos Don Ross voor het eerst voet zet op een Haags podium. In Theater Concordia doet hij dit met verve. |
Don Ross zet in met het vliegensvlugge "Afraid to dance", en laat daarmee nog maar eens zien dat hij de gitaar meester is. Zijn nummers eisen de volledige aandacht van het publiek op, waar hij in tegenstelling tot het minimalistische spel van Matthijs Spek, of de ronde klanken van Tommy Emmanuel, al het mogelijke geluid uit het hout lijkt te willen halen. Ook vocaal maakt Ross indruk met het krachtige "Any colour but blue". Hij weet daarnaastcomplex folky en funky werk af te wisselen met het lichtvoetige "Thin air" en het breekbare "Brooke's waltz", afkomstig van zijn nieuwe album "Music for vacuuming". De Canadees lijkt de beroerdste niet, wanneer hij zich ook tijdens de pauze met een wijntje mengt onder het publiek. Handtekeningen van zijn hand kunnen op aanvraag de gedaante aannemen van John Renbourn of Michael Hedges. Na de pauze vervolgt Ross zijn "Heavy Wood", zoals hij zijn eigen speelstijl ook wel omschrijft. Voor zover je van een stijl kunt spreken bij Don Ross, want deze man is werkelijk van alle markten thuis. Hier aan daar voegt hij effecten toe aan zijn geluid, al komt zijn spel clean toch het beste tot zijn recht. Het in een kerk tot stand gekomen "Elevation music" (verwijzend naar de lift waarmee instrumenten in de kerk op het podium worden gehesen, zie volgende pagina) klinkt bijna gemoedelijk. Om vervolgens weer 180° te draaien met het opgewekte, ietwat zuidelijk getinte "Jessie Holmes night in Havanna". De avond wordt afgesloten met het in een New York blues gegoten "Blue Bear", waarmee Ross bewijst ook redelijk thuis te zijn in de blues. Het is te hopen dat deze eerste keer Den Haag niet het laatste optreden is van Don Ross in ons land, want wat kan deze man veel.
Daniel Tempelman
|
| Concertverslag Jan Akkerman en Gareth Pearson< Vorige |
|---|




lijkt te willen halen. Ook vocaal maakt Ross indruk met het krachtige "Any colour but blue". Hij weet daarnaastcomplex folky en funky werk af te wisselen met het lichtvoetige "Thin air" en het breekbare "Brooke's waltz", afkomstig van zijn nieuwe album "Music for vacuuming". De Canadees lijkt de beroerdste niet, wanneer hij zich ook tijdens de pauze met een wijntje mengt onder het publiek. Handtekeningen van zijn hand kunnen op aanvraag de gedaante aannemen van John Renbourn of Michael Hedges. Na de pauze vervolgt Ross zijn "Heavy Wood", zoals hij zijn eigen speelstijl ook wel omschrijft. Voor zover je van een stijl kunt spreken bij Don Ross, want deze man is werkelijk van alle markten thuis. Hier aan daar voegt hij effecten toe aan zijn geluid, al komt zijn spel clean toch het beste tot zijn recht. Het in een kerk tot stand gekomen "Elevation music" (verwijzend naar de lift waarmee instrumenten in de kerk op het podium worden gehesen, zie volgende pagina) klinkt bijna gemoedelijk. Om vervolgens weer 180° te draaien met het opgewekte, ietwat zuidelijk getinte "Jessie Holmes night in Havanna". De avond wordt afgesloten met het in een New York blues gegoten "Blue Bear", waarmee Ross bewijst ook redelijk thuis te zijn in de blues. Het is te hopen dat deze eerste keer Den Haag niet het laatste optreden is van Don Ross in ons land, want wat kan deze man veel. 