Voor alle gitaar onderhoud ,reparaties en custom gitaarbouw
0652331397 Vincent Uijtendaal

www.customguitar.nl

Commentaar (1)

Bijna 30 jaar geleden kreeg ik op kerstavond mijn eerste gitaar. Een oud klassiek beestje dat van één van mijn neven geweest was. Neef Ron leerde me die avond Egyptian Reggea, een begin voor een low budget versie van Guitar Boogie, en ook nog wat akkoorden...

Egyptian Reggea is eigenlijk nog best een leuk deuntje ook... tijd om het nog eens op te pakken, maar dan als duo voor één persoon :)

http://www.youtube.com/watch?v=wtbz7b3K37E

Er komen binnenkort meer filmpjes, deels nieuwe opnames, maar waarschijnlijk ook wat opnames die voor de volgende cd klaarliggen, en misschien wat archiefmateriaal. Als het nieuwe opnames zijn zal ik ze live voor camera spelen. De oudere opnames moeten uiteraard op een andere manier van beeld voorzien worden.
'life is what happens whilst you were making other plans'

De opnames voor de cd liggen klaar, nog steeds op een paar nummers na. Door tussenkomst van een nieuw huis wat gebouwd wordt komt het er maar niet van, en overweeg ik de opnames op een andere manier beschikbaar te stellen. Hier is alvast één track van die sessies. La Limonaia, geschreven op vakantie in Toscane, enjoy!

http://www.youtube.com/watch?v=MPMcs4EdTok

groeten
Harald

Commentaar (1)

Commentaar (0)

Voor mijn volgende cd waren er nog wat losse eindjes over. Een goede titel (titels voor nummers verzinnen duurt bij mij soms ook best lang), een goed idee voor de hoes, en een rode draad voor de cd. Niet dat het een concept album hoeft te worden, maar ik vind het toch wel fijn als zo'n schijf een soort thema heeft.

Een van mijn leerlingen vroeg me of ik ook huisconcerten deed. Ze had een kennis die soms huisconcerten organiseerde. Een afspraak was snel gemaakt, en de kennis in kwestie bleek een kunstenares te zijn. Na een tijdje gepraat te hebben over het huisconcert moest ik weg om mijn dochters van school te halen. Bij de deur aangekomen zie ik een schilderij van haar hangen, waarvan ik gelijk een beeld van de hoes kreeg. Uiteraard heb ik gelijk gevraagd of ik het zou mogen gebruiken voor de hoes. Soms zijn dingen net puzzels, en ook al weet je dat wat je hebt goed is, als er stukjes missen kan het niet af. Dit was zo'n stukje. Het schilderij zette me ook aan het denken, en de rode draad van de cd is me nu duidelijk, ik heb een titel voor de cd, en het uiteindelijke plaatje heeft nu aardig vorm.
De titel van de cd wordt 'Strings of light' Nu nog een selectie maken van de kleine 70 minuten aan opnames die er liggen. Er moet ook nog een enkel stuk opgenomen worden, en Europe van Santana krijgt nog een nieuwe opname. Al met al moet het nu eigenlijk heel snel af kunnen.

Commentaar (0)

De opnames voor mijn volgende solo-cd zijn al een tijdje begonnen. Ik heb inmiddels al het nodige materiaal opgenomen, en het gaat een mooie en gevarieerde cd worden. Naast de nodige solostukken voor 6 snarige gitaar is er een duet voor gitaar en bluesharp opgenomen. De planning is om ook twee duetten voor gitaar en fluit op te nemen.

In tegenstelling tot de eerste cd die grotendeels op één gitaar is ingespeeld zullen op deze cd verschillende gitaren te horen zijn, waaronder mijn 15 snariger harpgitaar, resonator en mijn Bozo 12 snarige gitaar.

Eén van de stukken op resonator is opgedragen aan Stephen Bennet. Ik had onlangs de kans hem het nummer voor te spelen :) Helaas blijkt dat de videoopname hiervan vooral de hand van degende die de opname heeft gemaakt laat zien...

Een fotosessie is ook al achter de rug. Vandaag kijken of ik voor één van de fluit-gitaar duetten de harpgitaar kan opnemen. Als dat meezit kan ik misschien gelijk de 12 string partij voor het andere duet opnemen.

Commentaar (0)

Twaalfsnarige gitaren zijn bijzondere instrumenten met een geweldig geluid. Maar ze hebben ook een paar duidelijke minpuntjes. Heeft iemand wel eens een twaalfsnarige willen stemmen, of erger, nieuwe snaren op willen zetten? Misschien een kleine ergernis, maar dan zijn ze vaak ook nog zwaar te bespelen. Kan dat eigenlijk niet anders?

Om twaalf snaren op een gitaar te spannen is behoorlijk wat trekkracht nodig. De achterbrug en de nek van de gitaar moeten dat maar volhouden. Door de spanning trekt de nek geleidelijk krom, waardoor de hoek niet meer klopt. Ook wordt vanuit de achterbrug langzaam maar zeker het bovenblad omhoog getrokken. Hierdoor ontstaat een zogenaamde ‘potbelly’, of wel, je gitaar krijgt een buikje. De snaren trekken de nek en de achterbrug naar elkaar toe. Ze komen steeds hoger van het fretbord te staan en je krijgt dus een veel te hoge actie. Dat merk je wel tijdens het spelen!

Als oplossing wordt vaak de achterbrug wat lager gezet. Maar, omdat het kromtrekken steeds maar doorgaat, moet je dit na verloop van tijd weer opnieuw doen. Totdat die op een gegeven moment niet lager kan. Een ander nadeel van deze oplossing is dat je de hoek waarmee de snaren over de achterbrug lopen verandert. Die hoek moet ongeveer vijftien graden zijn. Bij een kleinere hoek kunnen de snaren minder goed trillen en dat beïnvloedt het geluid.

Een andere manier om te zorgen dat de trekkracht het niet wint van het bovenblad, zou een stijver bovenblad kunnen zijn. Maar ook dat heeft gevolgen voor het geluid. Het bovenblad brengt de trillingen voort die de klank maken en een stijf bovenblad kan minder goed trillen.

Een betere oplossing hebben ze gevonden bij Bridge Doctor. Deze mensen hebben een trussrod voor de achterbrug ontworpen die de spanning moet tegen gaan. De achterbrug-trussrod zit bevestigd aan het staartblok in het achterblad. Met pinnen zit het andere deel aan de achterbrug vast. In een blokje zit een schroefdraad die je kunt aantrekken om het bovenblad weer vlak te trekken. Op deze manier voorkom je dat je gitaar een potbelly krijgt.

Onder andere Breedloves hebben zo’n systeem (de modellen AJ250/SF en C350 Solo). Deze gitaren zijn in Amerika heel populair en in Europa begint de buzz ook te komen. Naar het schijnt, blijft de hoogte van de snaren ook na redelijk wat tijd nog steeds goed.

Dat is knap, want hoe je het wendt of keert, er staat gewoon heel veel spanning op een twaalfsnarige. Angelo van Merrienboer is gitaarbouwer en reparateur. Hij is eigenaar van The Guitar Lounge in Den Haag

Commentaar (0)

Angelo van Merriënboer, gitaarbouwer, verhuisde vorig jaar naar de Haagse Obrechtstraat om daar een klein gitaarwinkeltje beginnen. Als gitaarreparateur had hij lang voor andere winkels achter de schermen gewerkt. Nu wilde hij wel eens zelf zijn klanten ontvangen en zelf gitaren kunnen verkopen.

Kort nadat hij met zijn plannen bezig was, hoorde hij van het stimuleringsfonds Creatieve Stad Den Haag. Saskia Cornelissen, projectleider van de gemeente Den Haag, nodigde hem uit op het gemeentehuis om zijn plannen toe te lichten.

Niet lang na het indienen van de subsidieaanvraag kreeg hij te horen dat het stimuleringsfonds zijn gitaarwinkel van harte steunt. Een winkel als The Guitar Lounge past in de sterke muziektraditie van Den Haag, aldus het stimuleringsfonds. Als kleinschalige gitaarwinkel met een persoonlijke en ambachtelijke uitstraling is het typisch een initiatief dat op de steun van het stimuleringsfonds kan rekenen.

Angelo licht toe: “alle gitaren, zelfs de goedkoopste, krijgen van mij een grondige afstelbeurt voordat ze in de winkel komen. Vaak is de fabrieksafstelling heel matig, dus de gitaren hebben het ook echt nodig!” Angelo houdt van gitaren met een goed ‘vintage’ gevoel, modellen uit de begintijd van de gitaar, de jaren twintig. Toch is hij vooral op zoek naar vernieuwing, zoals gitaren met klankgaten op onverwachtse plekken.

The Guitar Lounge is nu pas twee maanden open, maar Angelo heeft dagelijks behoorlijk wat klanten over de vloer. Diverse Haagse muzikanten zoals Sjaak Bral en zijn band, Ron Knoester (ex Billy the Kid) zijn klanten van het eerste uur. Nu verspreidt het vuurtje zich geleidelijk door de rest van de Haagse muziekscene.

Meer informatie: www.guitarlounge.nl

Contact:

Angelo van Merrienboer

Obrechtstraat 71

2517 VM Den Haag

070-3651731 / 06-22986364

info@guitarlounge.nl

Commentaar (1)

Commentaar (0)

Eerst een andere gitaar kopen. Mijn leraar wist wel een zaak. De ‘Lutherie Artistique’ , aan de Vondelstraat in Den Haag. Eigenaar: Peer Dellen. De winkel bestaat niet meer; de eigenaar nog wel. Wat ik toen, ruim dertig jaar geleden voor die klassieke gitaar betaald heb, weet ik niet meer. Wel herinner ik me nog hoe het probleem van mijn linkshandigheid werd opgelost: kwestie van de snaren omzetten en wat aan de kam vijlen. Spelen maar!

En ik ging spelen. Als een bezetene. Dat noten lezen bleek in de praktijk reuze mee te vallen. Je schijnt er tegenwoordig niet meer mee aan te moeten komen, maar ik leerde volgens de methode van F.Carulli; een lesboek met een blauwe kaft. Ik heb het nog. Letters die aangeven met welke vinger je een snaar moet aanslaan. Cijfers voor je vingers op de hals. De eerste maanden leer je snel. Alsof ik twintig jaar in te halen had en misschien was dat ook wel zo.

Tot mijn leraar mij een studieboek met een grijze kaft liet zien. De Mittelschwere Etuden van Ferdindo Sor. Ook dat boek heb ik nog. Wij begonnen met een betrekkelijke eenvoudige: nr. 9

En voor het eerst lukte het niet echt. Wel ongeveer, na een paar weken, maar nog steeds niet helemaal goed. Ik deed een onaangename, maar belangrijke ontdekking.

Commentaar (0)

Hoe het begon.
Iedereen speelde gitaar, vroeger. Ik ook. En mijn vrienden uiteraard. Spelen? We waren met een gitaar in de weer- dat omschrijft beter wat wij deden, toen.

Tot ik een belangrijke beslissing nam: ik ging op les. Twintig was ik, dus al veel te oud. 
Mijn leraar had dezelfde leeftijd en hij kon alles, tenminste: dat dacht ik toen. Hij liet mij het een en ander horen. Klassieke muziek, die hij van blad speelde. Ik zat met open mond te luisteren. Keek naar de wonderlijke tekens op het papier dat hij voor zich had. Hoe kon die schijnbaar willekeurgie verzameling cirkels, strepen en bogen zo tot leven worden gewekt dat een melodie ontstond?

Ik nam een tweede beslissing: dat wilde ik ook kunnen!

Commentaar (0)