Eerst een andere gitaar kopen. Mijn leraar wist wel een zaak. De ‘Lutherie Artistique’ , aan de Vondelstraat in Den Haag. Eigenaar: Peer Dellen. De winkel bestaat niet meer; de eigenaar nog wel. Wat ik toen, ruim dertig jaar geleden voor die klassieke gitaar betaald heb, weet ik niet meer. Wel herinner ik me nog hoe het probleem van mijn linkshandigheid werd opgelost: kwestie van de snaren omzetten en wat aan de kam vijlen. Spelen maar!

En ik ging spelen. Als een bezetene. Dat noten lezen bleek in de praktijk reuze mee te vallen. Je schijnt er tegenwoordig niet meer mee aan te moeten komen, maar ik leerde volgens de methode van F.Carulli; een lesboek met een blauwe kaft. Ik heb het nog. Letters die aangeven met welke vinger je een snaar moet aanslaan. Cijfers voor je vingers op de hals. De eerste maanden leer je snel. Alsof ik twintig jaar in te halen had en misschien was dat ook wel zo.

Tot mijn leraar mij een studieboek met een grijze kaft liet zien. De Mittelschwere Etuden van Ferdindo Sor. Ook dat boek heb ik nog. Wij begonnen met een betrekkelijke eenvoudige: nr. 9

En voor het eerst lukte het niet echt. Wel ongeveer, na een paar weken, maar nog steeds niet helemaal goed. Ik deed een onaangename, maar belangrijke ontdekking.

Commentaar (0)

Hoe het begon.
Iedereen speelde gitaar, vroeger. Ik ook. En mijn vrienden uiteraard. Spelen? We waren met een gitaar in de weer- dat omschrijft beter wat wij deden, toen.

Tot ik een belangrijke beslissing nam: ik ging op les. Twintig was ik, dus al veel te oud. 
Mijn leraar had dezelfde leeftijd en hij kon alles, tenminste: dat dacht ik toen. Hij liet mij het een en ander horen. Klassieke muziek, die hij van blad speelde. Ik zat met open mond te luisteren. Keek naar de wonderlijke tekens op het papier dat hij voor zich had. Hoe kon die schijnbaar willekeurgie verzameling cirkels, strepen en bogen zo tot leven worden gewekt dat een melodie ontstond?

Ik nam een tweede beslissing: dat wilde ik ook kunnen!

Commentaar (0)