Als ik mijn jongste dochter ophaal van school krijg ik regelmatig hele stapels knutsels mee, die ze die ochtend of dag gemaakt heeft. Ongeacht het onderwerp bestaan die meestal uit een paar velletjes gekleurd papier, een wc-rolletje, en als je pech hebt, een grote lege cornflakesdoos. En vaak is het er niet één, maar zijn het er gelijk vier of vijf. Dat allemaal meenemen op de fiets valt nog niet mee. Helaas begrijp ik ook dat het het gezag van de juffrouw enigszins zou ondermijnen, als ze eerst de kinderen gaat aansporen om een kasteel, stoomboot of boom te knutselen, om dan, als de kinderen het trots laten zien te zeggen “oh, wat mooi! Weet je wat, gooi het nu maar in de prullenbak” Dan gaan die kinderen de volgende dag natuurlijk niet weer zo’n werkje doen. Het resultaat is wel dat er rond die scholen een soort afvaltourisme-carrousel ontstaat van wc-rolletjes, dozen, en plankjes hout. En als je naar de ouders kijkt vraag je je soms af waarom de kinderen dit moeten leren. Wees eens eerlijk, wanneer ben jij voor het laatst met prittstift, schaar en gekleurd karton in de weer geweest? Bovendien leven we steeds minder in een wereld waarin het loont dingen zelf te maken. De meeste spullen die we gebruiken, gebruiken we. We weten hoe het aan moet, hoe het op standby moet (de uit-knop lijkt afgeschaft), en als het het niet meer doet, hopen we dat de telefoon het nog wel doet. Is er een plugje kapot, dat je twintig jaar geleden gewoon zonder problemen snel opnieuw gesoldeerd had, nu kun je dat vergeten. Aan die ingegoten plugjes valt niets te repareren. En de vervanging van mijn mp3-speler-hoofdtelefoon was nauwelijks duurder dan een nieuwe losse plug geweest zou zijn. Als het draadje wat eraan zit zich überhaupt nog voor solderen loont. We zijn gebruikers geworden, en ondanks al onze geavanceerde kennis, als we ineens in de middeleeuwen gedumpt worden zijn we waarschijnlijk hulpelozer dan de mensen die er al wonen. Die weten nog wel welke paddestoelen ze niet mogen eten… Onze meest eenvoudige dagelijkse handelingen zouden ons de macht van tovenaars of wondergenezers moeten geven, maar op ons zelf aangewezen kunnen we ineens nog geen vuurtje maken. Dit alles heeft natuurlijk niets met gitaarspelen te maken… maar met de aankoop van mijn harpgitaar heb ik ineens toch een probleem. Als ik die gitaar veilig wil vervoeren heb ik een gitaarkoffer nodig, en die zijn voor dit soort gitaren standaard niet te vinden. Zelfs Google levert helemaal NIETS op! Nu loop ik al heel wat jaren regelmatig met gitaarkoffers en inhoud rond, maar je staat er nooit bij stil hoe zo’n ding in elkaar zit. Het resultaat is uiteindelijk dat je gaat nadenken, en uiteindelijk toch met piepschuim, plaksel, stof en andere benodigdheden je huis in een fröbelatelier moet veranderen. Het binnenwerk heb ik zelf gemaakt. 



 

Daarna besloten hoe het buitenwerk eruit moet komen te zien, en spullen besteld. Ondertussen koop je voor het geld wat in deze zelfbouwkoffer zit makkelijk 3 goedkope gitaarkoffers… echt lonen doet zelfbouw al lang niet meer, maar ik heb hier geen alternatief. Aangezien ik mezelf ken, besluit ik mijn schoonvader te vragen of hij de eigenlijke kist in elkaar wil zetten. Een goede zet, het resultaat mag er zijn! Nu nog een grotere auto kopen (want het is geen kleine kist) en een bakfiets, voor de frutsels van de kinderen… blijkbaar is al dat gefröbel op school namelijk toch nog ergens goed voor!