Twaalfsnarige gitaren zijn bijzondere instrumenten met een geweldig geluid. Maar ze hebben ook een paar duidelijke minpuntjes. Heeft iemand wel eens een twaalfsnarige willen stemmen, of erger, nieuwe snaren op willen zetten? Misschien een kleine ergernis, maar dan zijn ze vaak ook nog zwaar te bespelen. Kan dat eigenlijk niet anders?

Om twaalf snaren op een gitaar te spannen is behoorlijk wat trekkracht nodig. De achterbrug en de nek van de gitaar moeten dat maar volhouden. Door de spanning trekt de nek geleidelijk krom, waardoor de hoek niet meer klopt. Ook wordt vanuit de achterbrug langzaam maar zeker het bovenblad omhoog getrokken. Hierdoor ontstaat een zogenaamde ‘potbelly’, of wel, je gitaar krijgt een buikje. De snaren trekken de nek en de achterbrug naar elkaar toe. Ze komen steeds hoger van het fretbord te staan en je krijgt dus een veel te hoge actie. Dat merk je wel tijdens het spelen!

Als oplossing wordt vaak de achterbrug wat lager gezet. Maar, omdat het kromtrekken steeds maar doorgaat, moet je dit na verloop van tijd weer opnieuw doen. Totdat die op een gegeven moment niet lager kan. Een ander nadeel van deze oplossing is dat je de hoek waarmee de snaren over de achterbrug lopen verandert. Die hoek moet ongeveer vijftien graden zijn. Bij een kleinere hoek kunnen de snaren minder goed trillen en dat beïnvloedt het geluid.

Een andere manier om te zorgen dat de trekkracht het niet wint van het bovenblad, zou een stijver bovenblad kunnen zijn. Maar ook dat heeft gevolgen voor het geluid. Het bovenblad brengt de trillingen voort die de klank maken en een stijf bovenblad kan minder goed trillen.

Een betere oplossing hebben ze gevonden bij Bridge Doctor. Deze mensen hebben een trussrod voor de achterbrug ontworpen die de spanning moet tegen gaan. De achterbrug-trussrod zit bevestigd aan het staartblok in het achterblad. Met pinnen zit het andere deel aan de achterbrug vast. In een blokje zit een schroefdraad die je kunt aantrekken om het bovenblad weer vlak te trekken. Op deze manier voorkom je dat je gitaar een potbelly krijgt.

Onder andere Breedloves hebben zo’n systeem (de modellen AJ250/SF en C350 Solo). Deze gitaren zijn in Amerika heel populair en in Europa begint de buzz ook te komen. Naar het schijnt, blijft de hoogte van de snaren ook na redelijk wat tijd nog steeds goed.

Dat is knap, want hoe je het wendt of keert, er staat gewoon heel veel spanning op een twaalfsnarige. Angelo van Merrienboer is gitaarbouwer en reparateur. Hij is eigenaar van The Guitar Lounge in Den Haag

Commentaar (0)

 Steelstring ,

Al jaren werk ik aan de klank verbetering van de steelstring.  Mijn doel is om een zeer luide en evenwichtige gitaar te ontwikkelen met lange tonen en veel dynamiek.

Ik heb gekozen voor een fichte bovenblad. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat het bovenblad het belangrijkste onderdeel is in de klankproductie. Alle andere onderdelen zijn ondergeschikt en hebben daardoor een dienende functie in de gitaar.

Bijvoorbeeld de zijkanten: Ik heb de zijkanten van massief palissander gemaakt, maar met 2 laagjes esdoorn in de binnenkant. Zeer stabiel, 7 mm dik. Hier gaat geen energie in verloren.

Bijvoorbeeld de achterkant; Is gebouwd van massief Indisch palissander maar met een glas weefsel en ceder verstevigd. Tevens in de lengte van de gitaar een zeer stevige balk van cedro. Als het ware is de hals verlengd door de gitaar naar het staartstuk. Hierdoor hebben we veel meer sustain. De Hals is verstevigd met 2 strips ebbenhout en daartussen een koker balk van carbon gevuld met ebbenhout. Super sterk.

Kom eens spelen op de Van Bergeijk  " Nightingale"  gvb@gitaarbouw.nl

Commentaar (0)